Koud een kwartier na afloop van het concert van het Beukorkest in Tivoli De Helling begin ik aan deze blog. De foto's en filmpjes worden in de tussentijd opgeslurpt door mijn inmiddels lichtbejaarde computer als ik mijn gedachten en ervaringen deel met mijn toetsenbord en binnenkort de rest van de wereld. Of de fractie daarvan die soms mijn blog leest natuurlijk. Hoe dan ook: een concert met gemengde gevoelens. Om meerdere redenen.
Heel soms komt het voor dat ik naar een concert ga van iets of iemand die ik nauwelijks ken, maar wel een "hunch" heb, dat het mooi gaat zijn. In een zeer grijs verleden denk ik dan aan Red Snapper ten tijde van Prince Blimey in Tivoli, iets recenter, maar ook alweer 2 jaar geleden als ik het goed heb Buck 65, die mijn hart stal met mooie teksten, ingenieuze muziek en ook vooral door grappige interacties met het publiek, nog recenter vorig jaar Patrick Watson in Ekko, waar ik ongeveer met de meest stompzinnige grijns die mogelijk is, weer naar buitenliep en we er maar niet over uitgesproken konden raken hoezeer we wel niet geraakt waren.
Dan het Beukorkest. Een heel ander verhaal. Ik had er tot een paar weken geleden nog nooit van gehoord. Ik had een leuke meneer leren kennen op het wereldwijde web (u kent het wel, u zit er nu terwijl u dit stukje leest). Wekenlang, vrijwel dagelijks gesprekken gevoerd, over het leven, kunst, muziek en alles waar men het in een goed gesprek zoal over kan hebben. In één van die gesprekken noemde de meneer in kwestie het Beukorkest als zijnde een ding om echt eens te gaan zien en ik had dat in mijn oren geknoopt. Na nog uren praten en elkaar uiteindelijk zien, bleek de meneer niet alleen goed voor fijne gesprekken, maar ook fijn om naar te kijken en fijn ook om aan te zitten. Fijn voor Alles dus en zo zal ik hem hier dan ook maar noemen.
Eénmaal kennisgemaakt met FijnvoorAlles in het echte leven, zag ik dat het Beukorkest op 10 minuten van mijn Casa op zou treden en stelde FijnvoorAlles voor om samen dit gelegenheidsgezelschap te gaan bewonderen. Omdat je niet iemand voor niks uit het zuiden des lands wilt laten reizen, had ik al kaartjes gekocht en was ik redelijk happy met die gedachte. Immers: als het minder spannend zou zijn dan FijnvoorAlles had gesuggereerd, zou ik nog steeds perfectly happy hebben kunnen aanknoedelen tegen die verse lief in wording. Niks bleek minder waar toen mevrouw OudeVlam voorbijkwam en bleek al rap dat FijnvoorAlles mij geen gezelschap zou houden bij het door hem aangeraden Beukorkest, laat staan dat er knoedelruimte zou zijn geweest. Ik verruilde de man met alleen het toefje haar op de kin voor een lieve vriendin met prachtige donkere manen en zo bevond ik mij vanavond met gemengde gevoelens, een houding van "ik laat het wel over me heen komen" en ja ook de gedachten aan FijnvoorAlles in het plaatselijke podium, geen idee wat nou echt te verwachten.
Misschien symbolisch en misschien is het toeval, of misschien ook niet, maar zowel de context als het concert riepen gemengde gevoelens op. Soit, van een beetje symboliek ben ik niet vies: gemengde gevoelens dus, want a. anders zou ik er nooit zijn gekomen en b. het eigenlijke plan was om daar met FijnvoorAlles te gaan genieten.
De zaal was halfvol, vol genoeg om niet leeg te zijn, maar zeker ook niet tot de nok gevuld. Het viel me op dat ik het publiek wel een leuk publiek vond. Late twintigers vooral en dertigers, van het slag dat ik ook in mijn favoriete kroegen tegen zou kunnen komen. Rielekste niksaandehandlui die nog niet zijn ingedut dekt de lading in deze wel aardig. Ik reken mezelf daar ook graag bij.
Een groot deel van de avond heb ik me afgevraagd wat ik daar deed. De muziek was voor mij toch te conventioneel om echt spannend te zijn en echt swingen deed het ook al niet. Bij vlagen was er een grappige tekst, zoals de vader die zijn dochter met een AMA thuis ziet komen en de jongeman in kwestie het liefst maar vlot zelf de grens overzet. Of het semiZweedse lied dat over drietieten en aanverwante rare dingen ging. (Denk aan die rare kok in de Muppetshow, bij wijze van). Maar ook grappig bedoelde performances waar ik echt niet om kon lachen of die zelfs maar mijn mondhoeken deden opkrullen van het gehalte net niet. Genoeg tijd om te peinzen dat ik anders op dergelijke momenten al mijn aandacht aan FijnvoorAlles had kunnen wijden, maar ook om me af te vragen of het geen stoeltjesconcert of iets in een theater had moeten zijn. Immers: als men meer gaat voor de performance dan voor de muziek, kan je er net zo goed bij zitten als je toch niet tot swingen en grooven wordt aangezet.
Ik denk dat de eerste keer dat het echt leuk werd, was toen de oude knakker (geen benul wie de beste man is) met het pannekoekkapsel en saxofoon het podium betrad. Ik kreeg een reden om een heel klein beetje te bewegen. Maar net zo snel als dat begonnen was, was dat ook weer over. Jammer. Wederom genoeg tijd om te denken dat deze gig tot nu toe hooguit mildly entertaining was en dat dat volgens mij niet genoeg was om het iemand anders aan te raden. Blogtitels schoten door mijn hoofd. "More is Less" of "Maximumbezetting, Minimumeffect", bruut en meedogenloos, maar wel eerlijk. (Ja ja ondanks de gemengde gevoelens door de FijnvoorAllescontext wel eerlijk, kan ze niet dissen vanwege mijn nevengevoelens natuurlijk!). Pas naar het einde toe begon het langzaam een beetje van de grond te komen en bedacht ik dat er nog hoop was. Het Beukorkest had overigens wel -eerlijk is eerlijk- prachtige videobeelden geprojecteerd, die goed tred hielden met de muziek, maar had mij in alle andere opzichten een groot deel van de avond hooguit matig kunnen bekoren.
Naar het einde toe werd het spannender, swingender. Als ik muziek ga luisteren wil ik dat of wel mijn hoofd in vervoering is, of mijn lichaam. Oftewel betoverd worden zoals de schoonheid bij Fink waar ik alleen maar stil kon zijn en gelukzalig kon glimlachen om zoveel moois. En anders gewoon helemaal los, zwaar funkend op vette electronica of heftig groovend of rockend, zoals bij de Stoogescover van de Claw Boys.. "And now I wanna be your dog".. Niets van dat alles. Tegen de tijd dat het voor mijn gevoel eindelijk van de grond begon te komen, was er al een uur verstreken en nog een half uur later verlieten de Beukers het podium. Het publiek, duidelijk enthousiaster dan ondergetekende, gilde en joelde zoals ik dat in DeSmet bij de Claw Boys had gedaan en ze kwamen terug. Letterlijk en figuurlijk. Waarom pas in de toegift?
Eindelijk begonnen ze echt te swingen, eindelijk kon ik niet stil blijven staan en eindelijk begon zich een klein grijnsje op mijn inmiddels sceptische hoofd af te tekenen. Jammer dat het zolang moest duren. De context van het concert levert gemengde gevoelens op, maar het concert zelf ook. Een optreden van bij elkaar bijna 2 volle uren, waarvan zeker de helft mij niet heeft kunnen bekoren. Jammer voor mij, zeker, maar misschien ook wel symbolisch. Net zoals dat andere rond het FijnvoorAllesverhaal ook vooral erg jammer voor mij was, maar waarbij ik net als bij het optreden van het Beukorkest ook de mooie kanten kan zien. Misschien heeft het niet zo mogen zijn en misschien past het verloop van dit concert goed in dat gevoel. Het kan verkeren. Ik ben goed in dit soort clichés these days. Ze zijn ook altijd zo godvergeten gruwelijk wáár. Heel irritant. Op zijn minst zou je kunnen stellen dat je een ervaring (of een setje ervaringen) rijker bent geworden. De melancholie is inmiddels al grotendeels weggeëbd.
Dit was duidelijk een concert met een FijnvoorAllesconnotatie, die ik ook niet af kon schudden en die het Beukorkest ook niet bij mij af kon schudden. Juist omdat de beukers vaak te geëikt waren om voor mij spannend te zijn. Ja ja: de verwende muziekconsument. Muziek mag best conventioneel zijn of juist alle kanten opgaan. Maar als het dan toch vrij conventioneel is, dan wil ik betoverd worden door groove of schoonheid en dat zat er duidelijk niet in. Het Beukorkest werd te laat leuk om een juichende blog neer te pennen, maar de eerlijkheid gebiedt dat ze bij vlagen (met hun, wat 14,15,16 koppen sterke band?) wel ook zo goed en zo leuk waren dat ik ze niet definitief kan afraden.
Eén ding hoop ik nog wel: dat FijnvoorAlles en ik het leuke contact dat we hadden op termijn weer kunnen oppakken. Misschien raadt FijnvoorAlles me niet de beste performances aan en gok ik heel vaak beter dan hij in dat opzicht, of verschillen smaecken gewoon heel ordinair en simpel. Maar FijnvoorAlles is volgens mij uiteindelijk toch echt een mooi en goed mens en Fijn om mee te praten. Over van Alles.
