Britse bandjes, u kent ze wel. Ik ook. Er was een tijd dat ik een soort positieve filter had voor ze. Engelse indiebandjes, al dan geen pretentieuze kostschoolmennekes, quasi-alternativo's van de ouderwetse arbeidersklasse of andere (post-)studentikoze bandjes. Inmiddels als semi-muzieknerd heb ik veel van die indiebandjes gezien en niet alleen de Britse. Al dan niet in de rammelende gitaartjes-, overhemdjes met kekke stropdasjes-, of de iets harder rockende variant. Hartstikke leuk allemaal, maar op een dag heb je al die gitaarbandjes wel een beetje gezien en zie en hoor je veel kaf en weinig koren. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Eén van mijn fijne concertmaatjes (ja jongeman, jou bedoel ik inderdaad) roept altijd dat ik zo blasé ben. Ik vind dat eigenlijk niet kloppen, zeker nu ik voor mijn gevoel qua concertjes kijken en luisteren wel een soort nieuwe onschuld heb hervonden en enorm kan genieten van dingen waar ik vroeger verveeld had staan kijken.. (niet aardig, ik geef het toe, ik heb mijn leven gebeterd inmiddels).
Ondanks die hernieuwde onschuld heb ik na jarenlang muziek luisteren en concerten kijken een gezonde scepsis opgebouwd wanneer het Britse bandjes betreft. Veel mensen zijn nog zoals ik vroeger: als het Engels is en daar min of meer gehypet wordt, moet het wel goed zijn. Het succes van een London Calling in de hoofdstedelijke poptempel Paradiso spreekt in mijn ogen in dat opzicht dan ook boekdelen. Ik zie dat voorzichtig gezegd genuanceerder. De Britten met een tabloids zijn verrekte goed in een potje hypen. Ze schrijven in no time iets de lucht in, maar sabelen het als dat zo uit komt, of de trend over is, iets net zo makkelijk weer neer. Wanneer ik dan ook sommige Engelse bands ga zien, zeker als het echt een los concert betreft (op een festival is toch anders, dan pak je dingen mee omdat je er toch bent, of omdat de zon schijnt en het gras lekker ligt, met een biertje in de hand) ben ik op mijn hoede en heb ik een ambivalent gevoel. Het kan gewoon echt pretty fucking decent zijn, maar het kan ook een ontzettend tegenvallend rammelgebeuren zijn dat de tijd en het kaartje niet waard zijn. Zeker bij de relatief recent opgestuwde bandjes ben ik bijzonder op mijn hoede.
De Ting Tings, bijvoorbeeld, braken bij mijn weten dit voorjaar door bij de buren aan de overkant van de plas. Ik zag ze in een BBC-programma het aanstekelijke "That's Not My Name" spelen en was gelijk nieuwsgierig naar meer.
Als inmiddels semi-doorgewinterde net 2.0 fan, was hun debuutalbum "We Started Nothing" rap daarna gedownload. Na beluistering geconcludeerd dat soms, heel soms de hype wel terecht is. Een over het algemeen lekker album, met toegankelijke nummers, aanstekelijke bij vlagen ietwat hoekige ritmes en lekkere meeblèrvocalen van pittig zangeresje. Wat wil een mens nog meer?Afgelopen zondag was het dus zover het uitverkochte Ting Tingsconcert in de Melkweg, eerst een voorprogramma met een meisje dat electropop-esque muziekjes maakte. Krause noemt ze zichzelf. Het klonk best aardig en mevrouw dartelde enthousiast over het podium, maar het kwam ook inconsistent over. Soms denk je aan popzangeresjes zoals de immer charming Britney en soms denk je dat ze misschien toch even een bandje moet formeren, omdat ze toch net een tandje te eigenwijs is om als popzangeresje geconsumeerd en gemarketet te worden. In een CSS-setting zou ze denk ik best een leuke frontwoman kunnen zijn, maar alleen houdt het niet over.
Een ernstiger punt van kritiek is dat mevrouw Krause iets teveel naar mevrouw Perzikjes heeft geluisterd. De muziek klinkt vaak toch wel heel erg hetzelfde als de in Berlijn residerende Canadese, die wij toch kennen van de vuige vette electrobeats met seksueel behoorlijk expliciete teksten. Nu kon ik de teksten niet verstaan, maar had ik soms de indruk dat Krause zich de seksualiteit en stoerigheid van Peaches tracht aan te meten, maar het komt niet authentiek over. Volgens mij is Krause nog net een tandje te jong en te groen om het serieus te kunnen nemen. Nu ben ik de lulligste niet en heb ik even gespiekt, in de bio op de webstek van Krause is een prachtig marketingverhaal te vinden over hoe vet ze wel niet is, maar niet een leeftijd. Interessant genoeg kwam ik wel tegen dat er een debuutsingle schijnt te zijn met de titel "I Lost My Tampon", dat bevestigt dus het Peaches-rip off-gevoel dat Krause reeds opriep. Krause, ze zou best een hitje kunnen maken, maar wat mij betreft zou ze even moeten uitzoeken wie zij zelf is in plaats van een soort Peaches tribute act op te voeren. Tot zover Krause.Dan de Ting Tings. Een Engels hypebandje, met bij mijn weten slechts één album op hun naam, een behoorlijke populariteit, maar ook mijn scepsis. Bij het betreden van de Melkwegzaal al eens goed om me heen gekeken naar het publiek. Veel jonge meiskes en jongens in puberleeftijd. Een complete Gooisch aandoende uppermiddleclass famlie, met vader moeder, twee zoontjes van een jaar of 10 en een puberende blonde dochter. Vader keurig smart casual met overhemd en spijkerbroek. Ma keurig gegolfd haar, witte blouse met sjaaltje. Een familieuitje: ongebruikelijk op zijn minst. Dit zegt wellicht ook iets over dit bandje en hun muziek. Aanstekelijke poppie nummers, die lekker toegankelijk zijn, ook voor de meer ongeoefende oortjes. Niks mis mee.
Eerder beschreef ik al de ambivalentie die ik had ten aanzien van dit tweemenschbandje. Meneer op drums en soms op gitaar. Mevrouw met en soms zonder gitaar die vrolijk over het podium stampt, regelmatig richting drummer komt die op een verhoging op het podium zit. Aanstekelijk al met al. Met de suspense, licht en geluid en bombarie die een foute jaren tachtig hardrockband niet zou misstaan, betreden meneer De Martino en mevrouw White het podium.
De vriend met wie ik er ben, constateert dat de drummer met grote witte zonnebril op, zichzelf net te leuk vindt, maar van mij mag het.. Een beetje pretentie is nog nooit iemand van doodgegaan ten slotte. Als je jezelf niks vindt, zal je als popmuzikant ook niet rap doorbreken veronderstel ik. Vrijwel het hele, doch nog tot het debuutalbum beperkte, repertoire wordt gespeeld en dat alles op enthousiaste, gedegen en aanstekelijke wijze. Naar mijn smaak wordt het publiek iets te vaak aangezet tot meeklap- en zingerij, maar dat leed is te overzien. De twee nummers die nog net niet aan de beurt waren gekomen in het eerste deel van de set, waaronder hun hitje "That's Not My Name" worden tijdens de toegift gespeeld en dan is de koek op. Een set van 55 minuten, inclusief toegift. Het is niet lang, maar wel goed neergezet, zeker niet het beste concert van dit jaar, maar al met al toch onverwacht leuk eigenlijk. Eerlijk is eerlijk.Terug in de trein raak ik met 2 jongens van ik gok een jaar of 16-17 in gesprek. Ook zij blijken net te komen van het Ting Tingsconcert en ze zijn er helemaal vol van: het was hun eerste echte concert en de ervaring blijkt voor herhaling vatbaar. Binnenkort is voor beide heren Voicst aan de beurt. Zij behoren tot de groep mensen die lijkt weg te lopen met alles wat Brits is. Van mij mogen ze, wellicht zijn de eerste stappen gezet naar een leven met daarin nog veel mooie en aanstekelijke concerten en hun enthousiasme is leuk om te zien. In de stationshal van Utrecht gaan zij en ik ieder onze eigen weg. Ik zeg "tot de volgende keer bij een concert dan maar" en één van hen roept grijnzend dat dat wel moet lukken. Al met al een fijne avond.
(c) video/foto Ting Tings in Melkweg famke 2008
