Ruim twee weken geleden belde ik FijnvoorAlles na zo'n twee maanden 'radiostilte'. Een ongemakkelijk gesprek in eerste instantie, maar uiteindelijk toch nog een klein uur gepraat en ik dacht dat we wel weer op een soort van speaking terms waren en dat gaf me een prettig gevoel.
Op het moment dat ik belde was FijnvoorAlles helemaal enthousiast over een stuk dat hij aan het schrijven was voor een voordracht en dat het voor te dragen stuk er als vanzelf uit rolde. Ik kende dat gevoel wel, dat je ineens in de goede richting zit en het ook allemaal achter elkaar wilt uitwerken omdat je op dat moment op die gedachtentrein zit en die trein niet wilt laten stoppen. Ik zei hem dat ik nog altijd zijn werk niet kende. Een klein deel van zijn schilderwerk zag ik in een boek wat hij eerder bij zich had gehad, maar qua dichtwerk nog altijd helemaal niks. Spontaan zei hij dat hij bijna klaar was en me de tekst waar hij op dat moment zat te werken vandaag of morgen wel zou mailen. Verder ook nog een aantal dingen besproken over het leven, een filosofieboek wat ik had gelezen, het concert van het Beukorkest, nieuwe doeken waaraan hij werkte en over hoe de dingen waren gelopen tussen ons. Opgehangen met een goed gevoel en spontaan een mailtje gestuurd om dat nog even te zeggen.Twee en een halve week later geen reactie op mijn mailtje en ook nog altijd niets van de man gelezen van de tekst die hij me beloofde te sturen. Jammer, want was (en ben tot op zekere hoogte nog steeds) oprecht geïnteresseerd in zijn schrijverijen en schilderijen. I can take a hint, maar als er blijkbaar dan toch niks meer in zou zitten, hoopte ik op zijn minst hem nog een keer in levenden lijve te zien en te spreken, losse eindjes aftikken, laatste vragen, een paar dingen zeggen en dan maar een echt afscheid. Voor altijd. Het feitelijke afscheid was oorspronkelijk maar voor anderhalve week tot, inderdaad, het op dit medium eerder besproken concert van het Beukorkest. Ik had daar geen goed gevoel bij, het was immers een "tot ziens" geweest en niet een voorgoed vaarwel.
Hoe dan ook: FijnvoorAlles gebeld. Hij nam op, maar ongemakkelijk want zat te eten met een paar mensen, hoorde een vrouwenstem praten op de achtergrond. Ik vroeg of het uitkwam dat ik belde, hij zei van niet en dit werd gevolgd door een pijnlijke stilte. Ik vroeg hem of hij me kon terugbellen op een moment dat hem beter schikte en we legden neer. Terwijl ik met iemand anders aan telefoon was en met hem sprak over de mooie dingen die lately op zijn pad komen, hoorde ik de piepjes van een inkomend gesprek in mijn oor. Na afloop van het gesprek ontdek ik FijnvoorAlles op mijn voicemail die praat tegen iemand op de achtergrond "Moet ik nou een bericht in spreken?" vrouwenstem: "Nee doe maar niet" of iets van die strekking.
Ik bel gelijk terug. Krijg de mededeling dat ik hem niet meer moet bellen.
Ik wil zeggen dat ik hem graag nog één keer face to face wil spreken en echt afscheid wil kunnen nemen, maar krijg de kans niet. Ik kom niet verder dan halverwege de zin, omdat me wordt medegedeeld dat ik niet mag uitpraten en dat hij met zijn vriendin is en nu gaat ophangen. Kan het niet geloven en val stil bij zoveel botheid en probeer nog iets te zeggen en word inderdaad opgehangen. Just like that. Hoe kut kan een mens zich voelen? Hoe klein? Hoe slecht kan men mensen inschatten? Ik dacht op zijn minst dat FijnvoorAlles en ik voldoende basis hadden gelegd om op zijn minst wederzijds respect te hebben en dat ook daadwerkelijk te tonen. Dus niet! Duidelijk is het wel. Waar ik nu met, of eigenlijk vooral heel erg zónder hem sta.Heb FijnvoorAlles een kaart geschreven, dat ik hem graag nog één keer gesproken had in levenden lijve en fatsoenlijk afscheid had willen nemen. Dat ik dacht dat er voldoende basis was om dit te mogen vragen en het jammer is dat hij zelfs dat niet kan opbrengen. Dat dit niet de persoon is zoals ik die ik heb leren kennen, die hij wil zijn en die hij zegt te zijn. Dat ik erg in hem teleurgesteld ben en hoop dat hij met zichzelf kan leven.
Eén ding is zeker: ik hoef niet met hem te leven, maar wèl met mezelf en mijn eigen keuzes en gedachten. Zal die kaart morgen posten. Wie weet leest hij hem zowaar. Eigenlijk kan het me steeds minder schelen: het is een ontnuchterende ervaring gebleken. Ik heb gezegd wat ik wilde zeggen en hopelijk steek ik nog iets op in of van het proces. Dat is Fijn, voor Alles, maar vooral voor Mezelf.
Schilderwerk hier gepubliceerd is van de hand van FijnvoorAlles en eerlijk is eerlijk: het blijft jammer dat ik uiteindelijk zijn werk niet meer in zijn atelier zal mogen bewonderen. Soms zijn de dingen wat ze zijn. Ik had het graag anders gezien. Het is een kleine wereld. Wie weet kruisen onze wegen elkaar ooit opnieuw. Op dit moment ben ik vooral verdrietig en teleurgesteld, maar voor nu het is goed zo.
