Thickness of Silence Presses Between Us

Dit gedicht las ik ooit voor aan iemand die mij heel leuk vond in de zomer dat ik 17 was. Twee keer zo oud las ik het een aantal maanden geleden voor aan iemand die ik heel leuk vond. Omdat dit het gedicht is waar mijn favoriete regels in zitten. "Sometimes, for minutes, a sliding / Staring /Thickness of silence /Presses between us". Misschien welhaast symbolisch, ironisch misschien zelfs wel nu het erop lijkt dat er voorgoed stilte is tussen ons. Misschien wordt het tijd voor een wat vrolijkere favoriet setje regels. Misschien levert het een selffulfilling prophecy op. Misschien moet ik het over een dikke 17 jaar nog eens opnieuw voorlezen aan een leuke man. Degene (3 keer raden!) aan wie ik het dit jaar voorlas was vooral onder de indruk van de volgende regels "They are the powers of this world. /We are their bacteria, /Dying their lives and living their deaths." Mooie woorden, maar opnieuw niet bijzonder vrolijk stemmend.

Raar eigenlijk, dat dat de zinnen zijn die er worden uitgepikt. Raar misschien dat juist de regels uit een gedicht als dit me zo aanspreken. Volgende keer lees ik iets voor uit Deelder. Wat te denken van deze? "Aangenaam // De onbekende/ kan reeds morgen /een bekende zijn". Die de volgende keer dan maar doen en hopen dat de bekende aan wie ik dat voorlees, niet achteraf toch vooral heel onbekend blijkt te zijn? Food for Thought. Voor dit moment en deze persoon hangt er vooral een dikke drukkende stilte tussen ons. Such a fucking waste!

Ghost Crabs

At nightfall, as the sea darkens,
A depth darkness thickens, mustering from the gulfs and the submarine badlands,
To the sea’s edge. To begin with
It looks like rocks uncovering, mangling their pallor.
Gradually the laboring of the tide
Falls back from its productions,
Its power slips back from glistening nacelles, and they are crabs.
Giant crabs, under flat skulls, staring inland
Like a packed trench of helmets.
Ghosts, they are ghost-crabs.
They emerge
An invisible disgorging of the sea’s cold
Over the man who strolls along the sands.
They spill inland, into the smoking purple
Of our woods and towns--a bristling surge
Of tall and staggering specters
Gliding like shocks through water.
Our walls, our bodies, are no problem to them.
Their hungers are homing elsewhere.
We cannot see them or turn our minds from them.
Their bubbling mouths, their eyes
In a slow mineral fury
Press through our nothingness where we sprawl on beds,
Or sit in rooms. Our dreams are ruffled maybe.
Or we jerk awake to the world of possessions
With a gasp, in sweat burst, brains jamming blind
Into the bulb-light. Sometimes, for minutes, a sliding
Staring
Thickness of silence
Presses between us. These crabs own this world.
All night, around us or through us,
They stalk each other, they fasten onto each other,
They mount each other, they tear each other to pieces,
They utterly exhaust each other.
They are the powers of this world.
We are their bacteria,
Dying their lives and living their deaths.
At dawn, they sidle back under the sea’s edge.
They are the moil of history, the convulsion
In the roots of blood, in the cycles of concurrence.
To them, our cluttered countries are empty battleground.
All day they recuperate under the sea.
Their singing is like a thin sea-wind flexing in the rocks of a headland,
Where only crabs listen.

They are God’s only toys.

Ted Hughes - Wodwo (1967)